زمان مطالعه : ۳ دقیقه

وقتی می گویند روز جهانی ناشنوایان، زبان اشاره یا به طور کلی هر زمان که صحبت از ناشنوایان می شود احتمالا در ذهن بیش تر آدم ها هشتگ باغچه بان نقش می بندد، اما در ذهن من تصاویر سال اول دبیرستانم شکل می گیرد. حالا بگو چرا؟ دلیلش برمی گردد به خاطره دوست داشتنی آن سال.

آن موقع من یک دوست قشنگ داشتم به اسم شیدا؛ دقیق یادم نیست که به دلیل هماهنگی با معلم پرورشی بود یا خود جوش؛ اما این را خوب یادم است که درست یک هفته قبل از روز جهانی ناشنوایان شیدا آمد و پیشنهاد داد که چند نفری، یکی از آهنگ های احسان خواجه امیری را به زبان ناشنوایان در مدرسه اجرا کنیم. من هم که سرم درد می کرد برای این جور کارها خیلی موافقت کردم و خلاصه برنامه ریزی کردیم و آهنگ را یاد گرفتیم.

هر روز که بیش تر می گذشت و من بیش تر به اجرای این آهنگ با زبان ناشناوایان مسلط می شدم نمی توانم بگویم چه احساس غروری در درونم موج می زد، باور کن یک جوری جو زده بودم که انگار هم زمان به چهار زبان انگلیسی، اسپانیایی، فرانسه و ایتالیایی مسلط ام. آره خلاصه اینکه در پوست خود نمی گنجیدم. واقعا زبانشان بامزه است، نیست؟

آقا خلاصه روز موعود فرا رسید و من گویی آن خانمی که گوشه تلویزیون اخبار را برای ناشنوایان ترجمه می کند هستم، به همراه دوست های دیگرم روی صحنه رفتم. حالا صحنه که می گویم نه آنکه فکر کنی روی سن تالار وحدت رفته ام بالا نه، همان قسمت جلوی سالن اجتماعات مدرسه را می گویم که نهایتا ۱۰ سانتی متر اختلاف سطح داشت با زمین.

شروع به اجرای آهنگ شد. از آن جایی که این شعر بسیار احساسی بود و مثل دیگر آهنگ های خواجه امیری دلبر بود و از قضا از آن جایی که من همیشه اشکم دم مشکم است، آقا همین که بیت اول رسید به بیت دوم من زار زار اشک می ریختم. اما مدیونی اگر فکر کنی دست از مبارزه برداشتم، خیر همچنان با پر رویی تمام دست هایم را حرکت میدادم و بدون اشتباه اجرا می کردم. بهارک درونم پوکر فیس بود که آقا جان الان دقیقا به چه دلیل شیر آب چشمت باز شده است؟

حالا نقطه ماکزیمم داستان آن جایی ست که معلم ریاضی ام هم در ردیف جلو نشسته بود و او هم گریه می کرد، هیچی دیگر هی من گریه کن هی خانم صادقی گریه کن. آهنگ تمام شد و من انگار قلبم برای ناشنوایان پر می کشید، انگار می خواستم همه شان را بغل کنم و بهشان بگویم شما نه نقص دارید و نه تکامل نیافته اید؛ شما فقط به یک زبان دیگر صحبت می کنید مانند کشورهای مختلف که به زبان های متفاوت حرف می زنند. شما دقیقا همان اسپانیایی، انگلیسی، فرانسه و… هستید که اگر دیگران متوجه کلمه هایتان نمی شوند دلیل بر نقص شما نیست بلکه فقط و فقط به علت بلد نبودن زبان تخصصی شما هاست.

امروز منودلیار خیلی خوشبخت بود چون با کمک یک دوست ایرانی ناشنوا که ساکن کانادا است، جمله قشنگی به زبان ناشنوایان یاد گرفت. ما هم در قالب یک ویدیو پر انرژی این جمله را به تو و همه ناشنوایان عزیز دلمان تقدیم می کنیم.

روز جهانی زبان اشاره و ناشنوایان مبارک، هوراااا…

منودلیار مقاله های زیر را به تو پیشنهاد می کند:

روز جهانی صلح

بوی ماه مهر

” BADAB SOORT“باداب سورت