زمان مطالعه : ۳ دقیقه

تایچی چوان که شاخه‌ای از هنر رزمی ووشو می‌باشد، امروزه در سطح عمومی و تخصصی محبوبیت رو به رشدی را در سطح جهانی به خود اختصاص داده است. تای‌چی چوان شیوه‌ کهنی است که از سرزمین چین نشأت گرفته و بدون در نظر گرفتن محدودیت سنی از حوزه‌ پیشگیری و مدیریت درمان بیماری‌ها، افزایش طول عمر، قدرت جسمانی و روحی و روانــی تا تکنیـــــک‌های کاربــــردی رزمی و دفـــاع شخصی را در بـر می‌گیرد.

باشگاه “دم” و گروه آموزش YMAA-IRAN با حمایت “کمیته‌ تایچی چوان” فدراسیون جمهوری اسلامی ایران؛ سیستم نوین آموزش خود را به شرح ذیل ارائه می‌دهد:
۱. سیستـــــم استــــــاندارد بین‌المللی: با ایجـــاد سوابق جهــــــــانی تحــــــت نظر YMAA International
۲. سیستم ملی و فدراسیونی: با امکان ایجاد سوابق ملی، صدور احکام (مربی‌گری، داوری و …)

و شامل موارد زیر است:
الف. گرایش تخصصی: پایه‌ی‌ رزمی
ب. گرایش عمومی: پایه‌ سلامتی
ج. گرایش چی کونگ: پایه‌ سلامتی و رزمی

در هنرهای رزمی، میزان قدرت و ضعف یک هنرجو بیانگر میزان پیشرفت او نیست و آنچه شاخص رشد هنرجوی راستین رزمی محسوب می‌شود همانا اخلاقیات و طرز فکر او است.
رزمی کاران اصیل چینی می‌گویند: «هنرجو سه سال برای یافتن یک استاد خوب وقت صرف می کند و استاد نیز سه سال هنرجو را می‌آزماید.»

هنرجوی آگاه درمی‌یابد بهتر است برای دست‌ یافتن به یک استاد خوب و مسلط سال ها وقت صرف کند (تجربه‌ی جست و جو) تا این که نزد یک فرد نامسلط و کم‌ تجربه به شاگردی بپردازد. استاد خوب هنر‌جو را به مسیر صحیح تمرین رهنمون می سازد و تحت تعالیم او، پایه‌ای محکم برای رشد آتی خود پی‌ریزی می‌کند. هیچ هنرجویی از آموزگار نامسلط چندان نخواهد آموخت و بنیان آموخته‌هایش نیز متزلزل و ناپایدار است. این موضوع موجب نهادینه گردیدن عادات نادرستی نیز نزد هنرجویان خواهد شد. اساتید فرزانه و راستین همواره با بروز ارزش‌های اخلاقی و معنوی نهفته در وجودشان، الگوهای زنده‌ مؤثری از راه و رسم جوانمردی به هنر آموزان ارائه می‌‌دهند و نه‌ تنها تکنیک‌های اصیل رزمی بلکه راه و رسم زندگی را به هنرجویان می آموزند.

 

در نظر اساتید، یافتن هنرجوبه مفهوم واقعی بس دشوار است.
هنگامی که انسان‌ فراگیری هنری را آغاز می‌کند، در ابتدا معمولاً پرشور و صادق است. می کوشد تا انضباط را رعایت کرده و در مسیر صحیح حرکت نمایند. اما با گذشت زمان رفته‌ رفته آموزگار به باطن هنرجو که گاه کاملاً متفاوت با مراحل آغازین است، پی می برد. بر همین اساس، استاد معمولاً حداقل به سه سال وقت نیاز دارد تا هنرجو را تحت نظر بگیرد و پیش از ورود او به مراحل عمیق‌تر تمرین، لیاقت و درستی‌اش را ارزیابی نماید.

“اخلاق رزمی” را [Wude] ووته می‌گویند و اساتید رزمی از آن به‌ عنوان مهم‌ترین معیار قضاوت هنرجویان و اساسی‌ترین بخش آموزش در هنرهای رزمی سنتی یاد می‌کنند. ووته دو جنبه را در بر می‌گیرد: “اخلاق در عمل” (راست کرداری) و “اخلاق در ذهن” (راست اندیشی)

راست‌ کرداری شامل تواضع، احترام، پرهیزگاری، ‌اعتماد و وفاداری است.
راست‌ پنداری اندیشی نیز اراده، بردباری، پشتکار، صبر و شهامت را در بر می‌گیرد.
در گذشته تنها هنرجویانی که این معیارهای اخلاقی را دارا بودند برای فراگیری هنرهای رزمی پذیرفته می شدند.